دانشگاه قم پژوهش های دستوری و بلاغی 2783-2619 8 14 2019 02 20 "Exploring the characters of the epic poems Bahman name, Koush name, Faramarz name, Garshasb name Based on anthropological theories of Karl Rogers and Abraham Maslow" بررسی شخصیت های منظومه های حماسی بهمن نامه، کوش نامه، فرامرز نامه و گرشاسب نامه، بر اساس نظریات انسان شناسی کارل راجرز و آبراهام مزلو 9 48 1241 10.22091/jls.2019.3588.1156 FA رضا اشرف زاده عضو هیات علمی دانشگاه آزاد اسلامی واحد مشهد زهرا عباسی دانشجوی دکتری زبان و ادبیات فارسی Journal Article 2018 04 06 Abraham Maslow is the founder of humanistic psychology For the perfect human being, from which he interprets his own personality Offers features Which, according to him, is most successful In epic works, we are faced with a large number of successful people due to the epic soul Especially in Bahman name, Koush name, Faramarz name and Gharshasb name The main elements of Maslow self-actualization In their thoughts, their behavior and speech can be evaluated. In this research, we describe and analyze the prominent characters in the epic works mentioned. In fact, in this research, the characters of epic tales are referred to as the Iranian model for the theory of Maslow and Rogers. It seems that the aforementioned theories do not belong to the twentieth century, and they have been effective even for centuries. The creator of the works examined in drawing narrative characters, their affairs and their needs have always been noted. And the main characters of the story, which somehow have extraordinary forces They have achieved that very principle. آبراهام مزلو از پایه گذاران روانشناسی انسان گرا، برای انسان کامل مورد نظر خود که از آن به فرد خود شکوفا تعبیر می کند، ویژگی هایی را عرضه می کند که طبق دیدگاه وی، در مورد بیشتر افراد موفّق مصداق دارد. در آثار حماسی به علّت نفس حماسه با شمار بالایی از افراد موفق روبه رو هستیم مخصوصا در بهمن نامه، کوش نامه، فرامرز نامه وگرشاسب نامه که عناصر اصلی ویژه ی افراد خودشکوفای مزلو در اندیشه ها، رفتار و گفتار آن ها قابل ارزیابی است.در این پژوهش به توصیف و تحلیل شخصیّت های بارز در آثار حماسی ذکر شده می پردازیم. در واقع در این پژوهش از شخصیّت های داستان های حماسی به عنوان الگوی ایرانی برای نظریّه ی مزلو و راجرز نام برده می شود. به نظر می رسد که نظریات اشاره شده فقط متعلق به سده ی بیستم میلادی نیست و حتی در قرن های دور هم کارایی و کاربرد داشته اند. خالق آثار مورد بررسی در ترسیم شخصیت های داستانی، به امورات و نیاز های آن ها همواره توجه داشته و شخصیت های اصلی داستان که به نوعی دارای نیروهای خارق العاده هم هستند؛ به آن اصل خود شکوفایی دست یافته اند.

https://jls.qom.ac.ir/article_1241_c95e43f469ce42bfff213ef77276e2e8.pdf

دانشگاه قم پژوهش های دستوری و بلاغی 2783-2619 8 14 2019 02 20 An Analysis of Verbal (Grammatical and Rhetorical) and Semantic Adaptation of the Quranic Verses and Ahadith in Makatib-e Sanaii . بررسی و تحلیل اقتباس از آیات و احادیث در مکاتیب سنایی از جهت لفظی (دستوری و بلاغی) و معنوی 49 70 1236 10.22091/jls.2019.1616.1076 FA مریم باقی هیأت علمی/دانشگاه قم Journal Article 2017 05 19 Adaptation and using the divine verses and Ahadith from Prophet Muhammad (PBUH) in Persian and Arabic prose has been common after Islam and it has been applied in different methods for semantic or word embellishment purposes. This application has been more or less common in various Persian prose including mystical texts, letters, stories, historical books, and so on. Makatib-e Sanaii is a technical prose in the sixth century in which abundant Quranic verses and Ahadith have been used with different purposes and in various methods with adherence to verbal and semantic coherence with the Persian text. The present study aims to explore different aspects of verbal and semantic coherence between the Quranic phrases/Ahadith and the Persian text. The results of the study show that from verbal point of view, the verses and narrations in Makatib-e Sanaii are as a part of the Persian prose and they have different grammatical functions. They are also used in some rhetorical elements. The Quranic and Hadith adaptations have semantic coherence with the Persian Text as well and they are applied to complete, confirm, and emphasize the text. اقتباس و استفاده از آیات وحی و احادیث نبوی در متون نثر فارسی و عربی بعد از اسلام امری رایج بود که به اقتضای معنی یا برای آرایش و زینت کلام به روش‌‌های مختلف به کار می‌‌رفت. این کاربرد در انواع متون نثر فارسی اعم از عرفانی، مکاتیب، قصص و تواریخ و... کم و بیش رایج بود. مکاتیب سنایی از جمله متون نثر فنی در قرن ششم است که در آن، آیات و احادیث، به وفور و برای اغراض مختلف و به شیوه‌‌های متعدد با رعایت پیوستگی لفظی و معنایی با متن فارسی آن به کار رفته‌‌است. در پژوهش حاضر سعی بر آن است تا جنبه‌‌های مختلف ارتباط لفظی و معنوی عبارات قرآنی و حدیثی با متن فارسی آن بررسی شود. نتایج پژوهش حاکی از آن است که در «مکاتیب» سنایی از جهت لفظی، آیات و روایات به عنوان جزئی از نثر فارسی دارای نقش‌‌های مختلف دستوری هستند و از نظر بلاغت هم در بعضی عناصر بلاغی به کار می‌‌روند. اقتباس‌‌های قرآنی و حدیثی از نظر معنوی نیز با متن فارسی پیوستگی دارند و برای تتمیم و تکمیل کلام و تأیید و تأکید آن استعمال شده‌‌اند.

https://jls.qom.ac.ir/article_1236_0636a81baefe080ac7e80136184ee2fe.pdf

دانشگاه قم پژوهش های دستوری و بلاغی 2783-2619 8 14 2019 02 20 A Stylistic Look at the Poetic Titles of Tahereh Saffarzadeh. نگاهی سبک‌‌شناسانه به عناوین اشعار طاهره صفّارزاده 71 95 1237 10.22091/jls.2019.2382.1116 FA زهرا بشیری دبیر/ آموزش و پرورش شازند حسن قمی دبیر/ آموزش و پرورش شهرستان خنداب Journal Article 2018 02 19 Tahereh Saffarzadeh is one of the most prominent contemporary poets who achieved the highest artistic accomplishment in her 50s. By publishing the poetry books “Resonance in the Bay”, “The Dam and Arms”, and “The Fifth Journey”, she achieved her own special style. There are 238 poems remained from saffarzadeh, the analysis of which seems necessary to study the precise current of contemporary poetry. With regard to the poetic titles of Saffarzadeh in her 11 books, this study aims to analyze their stylistics in terms of “structural”, “artistic”, and “intellectual” aspects. The initial hypothesis of this research is that it is possible to delve into and analyze the intellectual framework of a poet without reading his/her poems in the first place. Based on the poetic titles of Saffarzadeh, it was revealed that there is unity and integrity between the titles and intellectual framework of her poetry. طاهره صفّارزاده یکی از برجسته‌‌ترین شاعران معاصر است که در دهۀ پنجاه به اوج شکوفایی هنری رسید. وی با انتشار مجموعه شعرهای «طنین در دلتا»، «سدّ و بازوان» و «سفر پنجم» به سبک ویژۀ خود دست یافت. از صفّارزاده در حوزۀ شعر 238 عنوان شعر باقی مانده‌‌است که بررسی و تحلیل آن‌‌ها به منظور جریان‌‌شناسی دقیق شعر معاصر امری لازم می‌‌نماید. این مقاله با توجه به عنوان‌‌های شعری صفّارزاده در یازده مجموعه، به سبک‌‌شناسی عناوینِ شعری صفّارزاده در سه بُعد: «ساختاری»، «هنری» و «فکری» می‌‌پردازد. فرضیۀ ابتدایی پژوهش این است که بدون توجه به خواندنِ اشعار یک شاعر در مرحلۀ اول می‌‌توان مجموعه دستگاه فکری شاعر را کشف و بررسی کرد. در این مقاله بر اساس عنوان‌‌شناسی اشعار صفّارزاده، مشخص شد که میان عنوان و اندیشۀ حاکم بر اشعار ایشان، انسجام و پیوستگی قابل توجهی وجود دارد.

https://jls.qom.ac.ir/article_1237_a5455d890b5a4a033816dcff5ad4d59c.pdf

دانشگاه قم پژوهش های دستوری و بلاغی 2783-2619 8 14 2019 02 20 The Classification of Similes in the Novels Chamedan (The Suitcase) and Varagh Pareha-ye Zendan (Scrap Papers from Prison) Written by Bozorg Alavi طبقه‌‌بندی تشبیهات در دو مجموعه داستان «چمدان» و «ورق‌‌پاره‌‌های زندان» از بزرگ علوی 97 118 1239 10.22091/jls.2019.2892.1135 FA میثم زارع شیراز Journal Article 2018 02 02 Bozorg Alavi is one of the pioneer Iranian novelists who has applied figures of speech -especially simile- in his stories like all other writers. Using descriptive analysis, this study attempts to survey the similes used by Alavi in his two novels “Chamedan” and “Varagh Pareha-ye Zendan”. In the novel “Chamedan” which does not have an explicit left-wing perspective, Alavi uses simile mostly to describe women and nature; while in the novel “Varagh Pareha-ye Zendan”, his similes contain left-wing thoughts and they can be traced back to Marxist views. In his similes, Alavi has mostly described people, prison, things, and so on. Most of his metaphors include “compound simile”. بزرگ علوی یکی از پیشگامان داستان‌‌نویس ایران است که مانند همه نویسندگان در نوشته‌‌های خود از علم بیان به ویژه رکن مهم آن ـ تشبیه ـ سود جسته‌‌است. در این نوشتار تلاش بر این است تا از طریق روش توصیفی ـ تحلیلی، تشبیهاتی که علوی در دو مجموعه داستان‌‌ «چمدان» و «ورق ‌‌پاره‌‌های زندان» به کار برده است، مورد بررسی قرار گیرد. علوی در داستان «چمدان» که دید چپ‌‌گرایانۀ آشکاری ندارد، تشبیهاتش بیشتر معطوف به توصیف زنان و طبیعت است؛ اما در «ورق‌‌ پاره‌‌های زندان»، تشبیهاتش بیشتر با زمینۀ اندیشه چپی همراه است و می‌‌توان ردپای اندیشۀ مارکسیستی را در آن دید. علوی در تشبیهات بیشتر به توصیف اشخاص، زندان، اشیا و... پرداخته است. «تشبیه مرکب» نیز بیشتر تشبیهات آثار بزرگ علوی را شامل می‌‌شوند.

https://jls.qom.ac.ir/article_1239_15ce2fc7a1214320028c942374d3b0a7.pdf

دانشگاه قم پژوهش های دستوری و بلاغی 2783-2619 8 14 2019 02 20 “Othering” as a Significant Element in Failure of Resistance against Western Culture in Things Fall Apart. نقش «دیگری‌‌سازی» در شکستِ مقاومت در برابر فرهنگ غربی در رمان «همه چیز فرو‌‌ می‌‌پاشد» 119 138 1235 10.22091/jls.2019.1559.1072 FA امیرحسین صادقی عضو هیات علمی دانشگاه قم 0000-0003-1124-736X Journal Article 2017 11 30 The present article attempts to show how Chinua Achebe in Things Fall Apart has made use of the notion of "Othering" from a new perspective. Many critics have focused on postcolonial criticism to suggest that Achebe's novel is a sharp criticism of the Western colonialism in Africa. However،the present article tries to suggest that Things Fall Apart is more concerned with the internal than external "Othering". Achebe has succinctly focused on the internal dynamics of the African local culture to reveal its weak points through which the Western culture infiltrated the traditional tribal structure. The Most important aspects of this internal Othering is portrayed in the African communities' of making special parts of the society as strangers and subaltern. The Western colonizers appropriate this particular quality of societal making of strangers to bypass the structure of local power and dominate the community. دو مفهوم «دیگری» و «دیگری‌‌سازی» از مفاهیم پر بسامد در پژوهش‌‌های جدید در ادبیات پسا‌‌استعماری است. درونمایة اصلی رمانِ «همه چیز فرو‌‌می‌‌پاشد»، نوشتۀ چینوا آچبه، آسیب‌‌شناسیِ علل عدم موفقیتِ مقاومت فرهنگ بومی آفریقایی در برابر فرهنگ غربی است. هر چند بسیاری از منتقدین، در پرتو نظریة نقد پسا‌‌استعماری تلاش کرده‌‌اند جنبة ضد‌‌استعماری رمان و نقش غربی‌‌ها را در اضمحلال جامعة بومیِ آفریقایی برجسته کنند اما مقالة پیش‌‌رو بر آن است تا نشان دهد که آچبه با پر رنگ کردن نقش مخربِ «دیگری سازی» در درونِ خودِ جامعة سنتی آفریقایی، آن را از جمله علل مهم مقهور شدن فرهنگ آفریقایی در برابر فرهنگ استعماری غرب معرفی‌‌کند. اصلی‌‌ترین پایة نظریِ نوشتة حاضر، نظریات گایاتری اسپیوک (Spivak)، منتقد هندی‌‌تبار است. اسپیوک با نقد نظریات خودمحورانة نظریه‌‌پردازانِ پسااستعماری و فمینیسم غربی و همینطور با برجسته‌‌کردن مفهومِ «به حاشیه رانده‌‌‌‌شدگان یا نیروهای جزء» (subaltern)، کمک می‌‌کند که بتوان آثار ادبی نویسندگان غیر غربی را با نگاه متناسب با این آثار بررسی کرد، نه صرفاً با رویکرد خودمحورانة غربی. مقالة حاضر با تکیه بر این نظریات تلاش خواهد کرد تا نشان دهد چگونه فرآیند دیگری‌‌سازی در درون یک جامعة آفریقایی با ایجاد تفرقه و شکاف در درون این جامعه فرصت مناسبی را در اختیار استعمارگران بیگانه قرار می‌‌دهد تا با نفوذ و تاثیرگذاری بر به حاشیه‌‌رانده‌‌شدگان ارکان فرهنگی و ساختار قدرت تا به طور کامل در اختیار بگیرند.

https://jls.qom.ac.ir/article_1235_0d72f410787e657e221896730713eeff.pdf

دانشگاه قم پژوهش های دستوری و بلاغی 2783-2619 8 14 2019 02 20 A Comparative Analysis of the Principles of Children’s Poetry in the Childish Poetic Translation of Ten Short Chapters in the Noble Quran بررسی تطبیقی اصولِ شعرِ کودک در ترجمۀ‌ منظوم کودکانۀ ده سورۀ کوتاه قرآن کریم 139 171 1238 10.22091/jls.2019.2590.1122 FA نسرین کریم پور مدرس دانشگاه گیلان فاطمه اختران فر استادیار گروه ادبیات فارسی دانشگاه آزاد لاهیجان Journal Article 2017 11 04 Theism is one of the most fundamental intellectual concerns for children. This cognition gives direction to the child’s life and facilitates the way by which he/she understands the meaning of life. Making children familiar with the Quran and Quranic studies is a deliberate and appropriate way to teach insight to the them. Spiritual interaction with the children through literature and art and paying attention to the aesthetic elements as a basic rule in their religious training can affect their understanding and lead to a better conveyance of religious and Quranic concepts to them. For this aim, the present study analyses ten short and poetic chapters in the Quran for children in terms of “children’s poetry structure” and “appropriate translation of the verses”. The purpose of this article is to show the level of appropriateness and quality of these poems in terms of from and content and to reveal their pros and cons. The results of the research show that there is still a long way to reach flawless, perfect, and accurate samples of such Children’s Poems. خداشناسی از بنیادی‌ترین دغدغه‌های فکری کودکان است. این شناخت، به زندگی کودک جهت داده و درک معنای حیات را برای وی آسان می‌سازد. آشناسازی کودکان با قرآن و معارف قرآنی، از را‌ه‌های سنجیده و مناسبِ معرفت آموزی کودکان است. در این راه تعامل معنوی با کودک از طریق ادبیّات و هنر کودکان و توجه به عنصر زیبایی‌شناسی به‌عنوان یک عنصر اساسی در تربیت دینی آنان می‌تواند بر میزان درک و شناخت کودکان و انتقال بهتر مفاهیم دینی و قرآنی تأثیرگذارتر عمل نماید. به همین منظور در تحقیق حاضر ده سورۀ کوتاه و منظوم قرآن برای کودکان از دو جنبۀ «ساخت شعر کودک» و «ترجمۀ درست آیات» مورد بررسی و تحلیل قرار گرفته‌است. هدف آن است که میزان درستی و کیفیت این اشعار به لحاظ روساخت و محتوایِ معرفتی آنها نشان داده شود و محاسن و معایب کار آشکار گردد. نتایج پژوهش نشان می‌دهد که تا رسیدن به نمونه‌های بی‌نقص، کامل و دقیق‌تر این نوع از اشعار کودکانه، فاصله فراوانی وجود دارد.

https://jls.qom.ac.ir/article_1238_4082172e59cf61ca11405ce1cc261ee2.pdf

دانشگاه قم پژوهش های دستوری و بلاغی 2783-2619 8 14 2019 02 20 A Stylistic Comparison between a Ghazal from Khaju Kermani and another Ghazal from Hafez Shirazi مقایسۀ سبک‌ شناختی غزلی از خواجوی کرمانی با غزلی از حافظ شیرازی 173 189 1248 10.22091/jls.2019.3992.1173 FA پدرام میرزایی استاد دانشگاه پیام نور تهران فریده ستار زاده دانش آموختۀ کارشناسی ارشد زبان و ادبیات فارسی دانشگاه پیام نور تهران Journal Article 2018 04 13 Style is defined as the particular way by which the message is expressed. Unity is derived from recurrence of features that exist in the writer’s works in terms of linguistic and intellectual issues as well as special choice of words and expressions to attract the readers’ attention. In this study, two Ghazals are selected, one from Hafez Shirazi and another from Khaju Kermani as two contemporaneous poets who apply similar rhythm, rhyme, and Radif in their poetry. It is attempted in this article to explore major stylistic features of these two Ghazals in terms of literary, linguistic, and intellectual aspects to shed light on their commonalities, differences, and prominent stylistic features. By the stylistic identification of these two aforementioned poets we can discern their mental, behavioral, and intellectual characteristics. The results of this research show that two poets had similar linguistic performance and the stylistic personification of that period is evident in the vocabularies used by them. Considering intellectual aspects, Sheikh San’an is the central core of two Ghazals; however, satire is more noticeable in the tone of Hafez. The most outstanding difference between these two Ghazals is related to literary aspects. سبک نحوه و نوع بیان است؛ وحدت منبعث از تکرار عوامل یا مختصاتی است که در آثار کسی هست؛ این مختصات هم مسأله زبان است، هم مسأله فکر و هم گزینش خاصی از واژهها، تعابیر و عبارات که توجه خواننده را به خود جلب میکند. در این مقاله غزلی از حافظ شیرازی و غزلی از خواجو کرمانی، دو شاعر هم عصر که دارای وزن، قافیه و ردیف همسانی هستند، برگزیده شدهاست. از اینرو در این پژوهش قصد داریم به بررسی مختصات عمدۀ سبکی این دو غزل در سطوح ادبی، زبانی و فکری بپردازیم تا افتراقات و اشتراکات و مختصات عمدۀ سبکی غزلیات این دو شاعر مشخص شود. با شناخت سبک هر دو شاعر میتوان به بسیاری از خصلتهای روانی، اخلاقی و اندیشه آنها پی برد. یافتههای این تحقیق نشان میدهد که هر دو شاعر در سطح زبانی نزدیک به هم عمل کردهاند و تشخّص سبکیِ دوره در لغات هر دو شاعر بارز است. در سطح فکری، شیخ صنعان هسته مرکزی هر دو غزل را تشکیل میدهد، ولی لحنِ طنز حافظ گویاتر است. شاخصترین فرق دو غزل حافظ شیرازی و خواجوی کرمانی در سطح ادبی است.

https://jls.qom.ac.ir/article_1248_8de91553b07f7347eef62d37b3e137d6.pdf